Township

De nieuwe wijken hebben niet eens meer een naam. Alleen een nummer, dat werkt ook. Mensen leven en sterven in ‘wijk 9′. Straatnamen zijn er nauwelijks, overal lopen geiten, honden en schapen los rond, autowrakken langs de kant van de weg en huisnummers of brievenbussen hebben ze niet echt.

Volgens een recente telling heeft Grahamstown 124.758 inwoners. 97.210 daarvan wonen in de townships, sloppenwijken op de oostelijke heuvels rond de stad.

Op een van de hoogstgelegen plekken van de stad, waar het ’s nachts het koudst is, staat een uit scheve golfplaten opgetrokken hutje van maximaal vijftien vierkante meter waar naast deze oma en haar kleindochter nog zes, zeven mensen wonen.

Vanaf waar zij wonen is het zeker een uur lopen naar het centrum van de stad. Al afdalend wordt het beter. Aan de rand van de townships staan de mensen die het daar gemaakt hebben. Piepkleine, kleurige huisjes. Dan de rijtjeshuizen, vila’s, universiteitsgebouwen. Grahamstown.

Niet dat ze veel afdalen. Wat hebben ze te zoeken in de stad waar ze niets kunnen betalen?
En ach, denken wij rijke blanke toeristen dan, wat een ellende. We Moeten Iets Doen. Al stop je haar maar 20 rand (+/- 2 euro) toe. Zij blij, jij koopt je schuldgevoel af. En als we zometeen in de auto terug zitten, voel je je al stukken beter.

Maar ze laat je niet gaan voordat ze je met de meest hartelijke lach en grote gebaren alles heeft verteld over haar zelfgemaakte ketting - net af. Ze wil laten zien dat het goed met haar gaat.

Inderdaad prachtig.