Strand

Winter is het hier. Juli en winter. Dat betekent zo’n vijftien tot twintig graden, af en toe een stevige wind, vroeg donker en ’s nachts ijskoud.

Perfect strandweer, in Nederland.

Kenton-on-Sea en Port Alfred zijn twee uitgestorven badplaatsen aan een kaap vol van dat soort stadjes. Afgebladderde verf aan de muur van een gesloten pub en verlaten villa’s die wanhopig hun steigers in de landinwaarts stromende zee steken in de hoop dat er nog een bootje bij komt. Het soort verlaten badplaatsen waar de redactie op een aangename manier een beetje treurig van wordt.

Vergane glorie, voorbije trots. Dat werk. Heerlijk.

Te bedenken dat het in de zomer vol zit met rijke mensen, de stranden afgeladen zijn met toeristen en de vriendelijke bediende de tijd niet meer heeft om te lachen om ons, die vanwege de over het algemeen wel erg genereuze porties iets van het kindermenu bestellen.
Rust, ondergaand zonnetje, Afrika aan je voeten.

De vakantie (of het werk?) is pas net begonnen.