Violist

Het lag niet aan Richard. Kon hij het helpen dat hij toevallig in een iets minder kapitaalkrachtig deel van Afrika geboren werd, uit ouders die nu eenmaal geen Stradivarius konden betalen. Maar goed, artiest word je niet; je bent het. En Richard was violist. Eigenlijk al vanaf zijn geboorte.
‘De viool lag naast hem in de wieg’, zouden zijn ouders zeggen, als hij het eenmaal had gemaakt als muzikant.

Maar Richard had het niet gemaakt als muzikant. Sterker nog: hij had zijn hele leven moeite moeten doen om überhaupt zijn hoofd boven water te houden. Alles was hij geweest. Houtbewerker, schrijver, fabrieksarbeider, suppoost, visboer.
En al die tijd knaagde het aan hem. Onder in zijn grote hart was hij tenslotte violist. Niet een loonslaaf.

Richard, die zijn hele leven voor andere mensen had gewerkt, besloot het over een andere boeg te gooien. Kon het hem ook schelen. Ergens vond hij een oud blik, en met een paar snaren en wat stukken hout is het net een echte viool.
Hij kreeg geen plek in het hoofdprogramma van het National Arts Festival, maar who cares? Aan de achterkant is ook plaats. Oranje pet, wit pak. Eindelijk zelf geld verdienen met de viool.

En misschien is er nog wel een blonde fotograaf die zo gek is er een foto van te maken ook.