Vertrek

Vier uur vertraging. Vier uur in een vliegtuig dat maar niet wil opstijgen omdat er iets met de aandrijfas van de startmotor is. En vier uur lang technici die met een blik van wat-doen-al-die-reizigers-in-dit vliegtuig in hun ogen, blauwe oorkleppen en fluorescerend gele jasjes door het gangpad rennen. Ondertussen de gezagvoerder die met vriendelijke stem doodleuk voor de tiende keer het ‘maandagochtendnieuws’ door de intercom laat schallen.
Inderdaad: we vertrekken nog (lang) niet.

Jammer was het dat de mogelijkheid op een hotel in Johannesburg daarmee verviel. De te overbruggen periode zou van 21.10 tot 06.30 zijn, het werd van 02.00 tot 06.30. En het meest fantastische: het vliegveld totaal, compleet verlaten.

Wel heen en weer dribbelende schoonmakers, een vloer die zo spiegelt dat de voltallige redactie haar haar er in kon doen en op de achtergrond een piepende schuifdeur die niet dicht wil en daarom doodleuk halverwege weer langzaam en knarsend openschoof. Verder geen geluid, wel kou.
Weer - o, ironie - vier uur lang.

Ach, de redactie is er, de bagage is er, de zon scheen vandaag, Grahamstown is prachtig. En beter een zoveelste bedelaar dan de troosteloze aanblik van een vliegveldstandje waar niemand maar een speelgoedhelikopter komt kopen.
Al is dat laatste wat makkelijker van je af te zetten.